Ağlayan, korku dolu ve kesinlikle kendine has sesi, içine kapanık ve sessiz karakteri ile bir blues adamı
Nehemiah "Skip" James, 1902'de Bentonia, Mississippi' de dünayaya geldi. 20'lerde ve 30'ların başında döneminin diğer delta bluescuları gibi, plantasyonlarda, barlarda çaldı. Dini, klise müziği ve ilahilerle dönemin diğer blues müzisyenlerine göre çok fazla iç içeydi.
1931'da bir yetenek avcısı tarafından keşfedilmesiyle şarkılarını 1931'de Grafton, Wisconsin'e Paramount Records için kaydetti. İki gün süren bu kayıtlarda ilk gün gitar çaldığı ikinci gün de piano çaldığı toplam 26 şarkı kaydetti. Kayıt sonrası aldığı cüzi ücret dışında hiç bir para alamadı 60'lara kadar da büyük ihtimalle kayıtlarını hiçbiryerde duymadı. (Hikaye detaylı olarak Wim Wenders'ın Soul of a man adlı filminde mevcut.)
30' ların başındaki büyük buhran müzik piyasasını da vurdu. Skip James hayata ve müziğe sırtını döndü. Sonraki 30 sene boyunca ne bir şey kaydetti ne de bir yerlerde göründü. Kendini kliseye adadı. 64'de Tunica, Mississippi'de hastanede kanser ile boğuşurken bulundu. Gerekli ameliyatlar, müzisyenlerin madddi desteğiyle yapıldı. Skip James, yeniden keşfedildi.
64 Newport festivalinin yıldızları, dönemin popüler isimleri yerine aynen kendisi gibi yeniden keşfedilen Son House ile Skip James'di. Konser görüntüleri ve festivalden fotoğraflardan da doğrulanabilr bu.
Yeniden keşfedilişinden, 1969'daki ölümüne kadar, bütün eski şarkılarını ve kaydetme fırsatı bulamadığı şarkıları yeniden kaydetme imkanı buldu.
Müziğine gelirsek, en önemli eseri, en azından benim için, "Devil got my woman".
"I'd rather be the devil, than be that woman's man" dizeleriyle başlayan şarkının havasından, James'in söyleyiş tarzından içindeki korku çok rahat anlaşılıyor. Aklıma gelen diğer beğendiğim şarkıları, Illinois Blues, Hard time killing floor blues, I'm so glad.
Robert johnson başta olmak üzere 30'lardaki diğer blues müzisyenlerini ve İngiliz bluescularını özellikle Cream'i yoğun şekilde etkiledi. Dinlenmesi gereken çok önemli isimlerden biri.
